آریا برزن

بی عنوان

behzadblog — Sat, 15 Nov 2008 12:35:18 GMT

بي عنوان

( تقديم به امنيت خانه ولي فقيه كه تا ابد هم دنبالم بگردد پيدايم نخواهد كرد )

سلام بچه ها

در طول مدت سه سالي كه در اين دنياي مجازي حضور داشته ام هرگز پيش نيامده بود كه هفته اي شما را بي خبر بگذارم و اگر احيانا" مشكلي پيش ميامد و نميتوانستم آپ كنم حتما" از قبل شما را مطلع ميكردم ، و اما اينبار ...

يك دوست جوان و پر شور و حرارت و البته كم تجربه و ساده ؛ با يك ناشيگري حاصل از شر و شور جواني نزديك بود كاري دست من و چند تن ديگر از دوستان بدهد كه ميتوانست سرمان را دو دستي تقديم امنيت خانه ولي فقيه كند ، بهرحال در اين بيست روز كه در وبلاگم حضور نداشتم مشغول جمع و جور كردن آن خرابكاري بودم كه دوست جوانمان دستمان داده بود و اين مسئله طوري مرا مشغول كرده بود كه حتي جرات خانه آمدن هم نداشتم ، بهرحال از تمامي شما عزيزان كه در اين مدت طولاني غيبت بيادم بوديد از صميم قلب متشكرم .

دو سه روزي است كه به خانه آمده ام و هنوز فرصت نوشتم مطلب جديد نداشته ام ، اينبار را نيز بر من ببخشيد ، از هفته آينده طبق معمول در خدمتتان خواهم بود .

مطلع شدم كه كورش احمدي ، وبلاگ نويس و مبارز پر جرات و جسارتي كه چندي پيش دستگير و راهي زندان شده بود خوشبختانه بهمراه خانواده اش موفق به فرار از دست امنيت خانه ولي فقيه شده است ، وي هم اكنون در تركيه حضور دارد و قصد حركت بسوي اروپا را دارد ، براي او و خانواده عزيزش آرزوي آينده خوش و مملو از اميدواري دارم .

بهزاد – 24/8/87

پي نوشت :

جمعه 1 آذر ساعت ۱۱ صبح بر مزار جانباختگان راه وطن ( قطعه شهدا ) خواهيم بود – تهران ، آبادان ُشيراز ، اهواز ، قم

گل رز

behzadblog — Sat, 25 Oct 2008 11:06:05 GMT

گل رز

مردی در مقابل گلفروشی ایستاده بود ومیخواست دسته گلی برای مادرش که در شهر دیگری بود سفارش دهد تا برایش ارسال کنند . وقتی از گلفروشی خارج شد ، دختر کوچکی را دید که روی جدول خیابان نشسته و هق هق گریه میکند .

مرد نزدیک دخترک رفت و از او پرسید : « دختر خوب چرا گریه میکنی ؟ »

دخترک در حالی که گریه میکرد گفت : میخواستم برای مادرم یک شاخه گل رز بخرم ولی فقط 75 سنت دارم در حلیکه گل رز 2 دلار میشود . مرد لبخندی زد و گفت : با من بیا ، من برای تو یک شاخه گل رز قشنگ میخرم .

وقتی از گلفرشی خارج شدند ، مرد به دخترک گفت : مادرت کجاست ؟ میخواهی ترا برسانم ؟، دختر دست مرد را گرفت و گفت : آنجاست ... و به قبرستان آنطرف خیابان اشاره کرد .

مرد او را به قبرستان برد و دختر روی یک قبر تازه نشست و گل را آنجا گذاشت . مرد دلش گرفت ، طاقت نیاورد ، به گل فروشی برگشت ، دسته گل را گرفت و 200 مایل رانندگی کرد تا خودش دسته گل را به مادرش بدهد .

**************************************************

هر سال دهم آبان ، سالگرد فوت مادرم که میرسد انگار قلمم حوصله ندارد ، این داستان را مدتها پیش در کتابی خوانده بودم ، بیش از اینهم فعلا" حوصله ندارم ، .... تا هفته بعد .

سالگرد درگذشت مادرم مصادف است با سالگرد درگذشت کورش کبیر ، این را افتخاری میدانم و منتظر دیدار شما در 10 آبان ساعت 2 بعد از ظهر بر مزار بنیانگذار حقوق بشر هستم .

ما هستیم ، ما همیشه هستیم .....

بهزاد – 3/8/87

فاتحه

behzadblog — Sat, 18 Oct 2008 13:04:16 GMT

فاتحه

چندی پیش خامنه ای ضیافتی آراسته بود و جمعی از مداحان خاصه را میهمان سفره بیت المال ، شکمها که سیر شد و چند بیتی هم در مدح ولی شاخدار فقیه برایش خواندند نطقش گل کرد و گفت :

گفتن چنین اشعاری فقط از امثال شما گردن کلفتها بر میاید .....

( یکی به این بزرگ عمامه داران بگوید ، وادی شعر و شاعری جای لات و لوتها و گردن کلفتها نیست )

فاتحه ای بر این غزل ،

شاعر شد عمامه به سر ،

ارث رسیده شعر نو ،

از آن فقیه بی وطن .

فاتحه ای بر این غزل ،

قافیه های سرسری ،

به حکم حاکمان دین ،

یا روسری یا توسری .

فاتحه ای بر این غزل ،

دروغ شد قند و عسل ،

شیر و شکر ، شهد غزل ،

ز شهر ما کرده سفر .

فاتحه ای بر این غزل ،

نمانده از اهل نظر ،

هرچه کثیف و پستتر ،

بزرگتر به امر خر .

فاتحه ای بر این غزل ،

که شعر نو نگفته ام ،

حامله بود این قلم ،

زایش درد میکنم .

بهزاد – 25/7/87

پی نوشت :

در زادروز پدر معنوی تمام ما ایرانیان ، روز جمعه دهم آبان ساعت 2 بعد از ظهر در مزار بنیانگذار حقوق بشر ، بانی آزادی ادیان ، منادی برابری حقوق زن و مرد و نقطه آغاز فرهنگ ایرانی ، کورش کبیر ، در پاسارگاد گرد هم می آئیم ،

فرزندان کورش ، بچه های دیار عشق ، شیرازیها ، جای ما را هم خالی کنید .

چهل ( چهار ده )

behzadblog — Sat, 11 Oct 2008 12:42:17 GMT

چهل ( ده چهار )

کلون در چهار بار بصدا درآمد ،

بسوی در رفتم ،

دستانم بر روی پیشانیم نماز میخواندند ،

خدا داشت نگاهم میکرد ،

مهتاب از آنسوی صخره خاکستری چشمک میزد ،

شمعدانی ها میخندیدند ،

دستم بدنبال دستمالی بود که اشکهای نیامده را پاک کند ،

درب ، باز کردنش نمیامد .

کلون در چهار بار بصدا درآمد ،

شاید جبرائیل ندای جدیدی آورده ،

شاید میخواهد آوای پیامبری ام دهد ،

پیامبری تازه ......

کلون در چهار بار بصدا درآمد ،

شاید عزرائیل است و سهم مرا آورده ،

در بشقابی پر از بوی علف ،

همان سیب نیم گاز زده که روزی انداختمش .

کلون در چهار بار بصدا درآمد ،

شاید کودکی است که از مدرسه بازمیگردد ،

با یک بغل لواشک تازه ، آلوچه های آبدار ،

چقدر شبیه من است .

کلون در چهار بار بصدا درآمد ،

شاید پستچی آمده ،

با نامه ای از دوران خوش نوجوانی ،

من چقدر عوض شده ام .

کلون در چهار بار بصدا درآمد ،

شاید میهمان است ،

وای خانه ام خالیست ،

فقط آب باران داریم و بوی علف ،

کلون در چهار بار بصدا درآمد ،

شاید آدمی شیک پوش است ،

آدمی ملوس با لپهای سرخ ،

چقدر آشناست ..............

کلون در چهار بار بصدا درآمد ،

شاید سائلی ره گم کرده است ،

دستانش چقدر خالی است ،

به او آوای چکاوک خواهم داد و رنگ بال پروانه ،

کلون در چهار بار بصدا درآمد ،

اصلا" شاید مهتاب است ،

شاید قهر و نازش تمام شده ،

شاید میخواهد آشتی کند ،

ولی ..... نه ،

او حالا حالا ها با من قهر است .

کلون در چهار بار بصدا درآمد ،

شاید مادرم آمده ،

چقدر دلم برایش تنگ است ،

سراپای او را غرق بوسه خواهم کرد ،

کلون در ...

ده چهار بار صدا کرد ،

دستی دراز کردم تا باز کنمش ،

ناگهان پرنده ای بر روی دستانم تخم گذاشت .

....

کلون در دیگر صدا نکرد ،

هرکه بود خسته شد و رفت .

بهزاد – 19/7/87

شبی هیچ ساله خوابیدم و سحرگاهان چهل ساله بیدار شدم .... ( 20 مهر چهل ساله میشوم )

بی شکل

behzadblog — Sat, 04 Oct 2008 12:47:18 GMT

سلام دوستان عزیز

امروز پس از آپ کردن مطلب جدیدم طبق معمول به سراغ دوستان رفتم تا مطالبشان را بخوانم و برایشان پیام بگذارم اما ظاهرا امکان درج نظر با مشخصات وبلاگ من وجود ندارد . احتمالا" سایت بلاگفا این امکان را از من گرفته است . البته فعلا" بطور قطع نمیتوانم چیزی بگویم . بهمین خاطر تا اطلاع ثانوی از نظر گذاشتن برای دوستان معذورم . سعی میکنم تا چند روز آینده مسئله را پیگیری نمایم .

بی شکل

رهایم کنید ،

رهایم کنید آی آدمها ، رهایم کنید ...

مگر من با میهمان و شراب و موسیقی شما کاری دارم ،

که از صدای فکر کردن من ناراحت میشوید ،

رهایم کنید .

حالا گیرم که حجم چند ضلعی شکمهایتان هم باریک شده ،

موهایتان چرا سیخ سیخ است ؟

اقلا" شلوارهایتان را کمی بالا بکشید .

بازی کردن درختان را با باد دیده اید ؟

شاخ و برگشان را تکان میدهند تا میهمان شادی آسمان باشند ،

گاهی تصور میکنم شماها با درخت نسبتی دارید ،

چرا اینهمه دستهایتان را در هوا میچرخانید ،

راستی اینها چیست توی گوشتان میگذارید .

شماها اصلا" که هستید ،

از کجا آمده اید ،

چرا وارونه حرف میزنید ؟

چرا خودتان را تکان میدهید ؟

چرا از قبرستان فرار کردید ؟

مگر گردنهایتان لَقوه گرفته ،

چرا هی عقب جلویش میکنید ؟

میان من و رفتن فقط یک فاصله است ،

تمام این چند ضلعی ها مال شما ،

رهایم کنید ، من میخواهم بپرم .

من فقط میخواهم از این اشکال هندسی به هیچ ضلعی خودم برسم ،

مگر من چه کردم که برایم قالب درست میکنید .

رهایم کنید ......

چند روز بعد کُلون در چهار بار صدا میکند ،

انگار کسی آمده ،

دستانم را دراز میکنم ، درب ناگهان باز میشود و ....... ؟؟؟!!!

بهزاد – 13/7/87

پی نوشت :

فقط یک هفته مانده ، هفت روز دیگر من پیامبر میشوم ...... باور کنید .

هفت یک

behzadblog — Sat, 27 Sep 2008 13:49:14 GMT

هفت یک

کنج هفت توی این خانه ،

از شش گوش تمام ابرهای سیاه و سفید ،

پنج بار صدایت زدم ،

به چهار لهجه آب و باد و آتش و خاک ،

با سه گانه های مهتاب و صخره و شمعدانی ام ،

دوباره هم گفتم ،

اما حتی یکبار هم جوابی نیامد ...

و به غایت تمام این هفت آسمان ،

شش درویش دیدم ،

پنج بار سر به خاک سائیدند ،

به چهار نشانه صفرا و سودا و بلغم و خون ،

که سه سه بار ،

دو گانگی بودن و نبودن را ،

یکی کردند ...

پس چرا هنوز در گوشه این هفت شنبه بازار ،

روزی شش بار ،

پنج قرائت میبینم ،

که با چهار دست و پا و شکم و زیر شکم ،

سه طایفه گاو درشت را ،

دوهزار سال و اندی است ،

به یک مسلخ میبرند ...

اما با اینهمه باز مپندار که هر هفت روز هفته ،

شش تسبیح عقیق را ،

به زیارت پنج معبد آسمانی میفرستم ،

که من در هر چهار سال از زندگیم ،

سه بار زاده میشوم ،

تا دوباره ،

یکی شوم ...

بهزاد – 5/7/87

پی نوشت :

هیسسسسسسسسسسس ، یواشتر فکر کنین .

روزگار

behzadblog — Sat, 20 Sep 2008 10:33:18 GMT

روزگار

روزگار اخماتو وا کن ،

دل ما خیلی گرفته .

دل ما وحشی شده خودشو گرفته .

روزگار اخماتو وا کن ،

دل ما رو ،

با دو تا چشمک و عشوه میشه بردش روی ابرا ،

میشه تو قایق بذاریش و بدیش به دست دریا ،

میشه چهارشنبه سوری راه بندازی باهاش با یه تمنا ،

دل ما خیلی گرفته ...

روزگار اخماتو وا کن ،

دل ما نازکه زودی پاره میشه ،

اگه جائی بند نشه دیوونه میشه ،

دل ما رو میشه با یه تار مو قشنگ سوزوندش ،

میشه روی صخره ها تا وسط قله کشوندش ،

میشه بردش تا لب چشمه و تشنه برگردوندش .

روزگار اخماتو وا کن ،

واسه دو تا مرغ عشقی ،

که یکی بالش شکسته ،

اون یکی دلش گرفته ،

رفته قهر کرده نشسته .

روزگار اخماتو وا کن ،

یه نگاهی هم به ما کن ،

دو تا دیوونه نشستیم ،

دو تا آئینه داریم ، یکیشو شکستیم ،

پرده ها رو هم کشیدیم ، همه درها رو بستیم ،

شش و هشت هم داریم اما نمیرقصیم .

روزگار اخماتو وا کن ،

بریز از گوشه لُپت ،

دو تا سنبل یه بنفشه ،

یه بغل ناز و کرشمه ،

شاید این لُپ دوباره به خنده واشه .

یه اقاقی یه سپیدار ،

یه کمی سایه تبدار ،

یه سبو شراب انگور ،

واسه آدمای شنگول ،

یه بغل حرفای تازه ،

قِصَمون خیلی درازه ،

دل ما خیلی گرفته ...

یه سبد گل ،

یه طبق مریم و سنبل ،

چند تا شمعدونی تو باغچه ،

که دل مهتاب واشه .

دو تا پیچک که دارن بالا میرن از روی دیوار ،

چند تا گلبرگ که افتاد رو زمین از گل بی خار .

یه سیر آلوچه و چند تا لواشک دست یه بچه ،

داره جفتک میزنه ، میره هوا ، میاد زمین ، همش میخنده ،

حالا ما موندیم و اینها ....

روزگار و دل تبدار و یه کم باغ و سپیدار ،

من و تَردامن و رویای قشنگ روز دیدار .

بهزاد – 2/6/87

پی نوشت :

گل افشانی بفرمائید تا نطق ما باز شود .....

جوانان چرا ؟ - 6

behzadblog — Sat, 13 Sep 2008 12:00:18 GMT

از این پس روزانه ۴ ساعت برنامه تلویزیون « کانال یک » از طریق تلویزیون « کانال جدید » در ماهواره هاتبرد رله می شود. برنامه های تلویزیون کانال یک بوقت ایران بعد از ظهر ها از ساعت ۳:۰۰ بعد از ظهر تا ۵ بعد از ظهر و شب ها از ساعت ۱۲:۰۰ بامداد تا ۲:۰۰ بامداد از طریق تلویزیون کانال جدید در ماهواره هاتبرد رله می شود.

مشخصات دریافت تلویزیون کانال جدید در ماهواره هاتبرد:

Satellite: Hotbird 8
Freq:12303
SR: 27500
POL: Ver
FEC: 3/4
Channel Name: Kanal e Jadid

جوانان چرا - 6

وبلاگ

آیا تابحال به این فکر کرده اید که وبلاگ نویسی یعنی چه و اینکه اصلا" چرا به این دنیای مجازی آمده اید ؟

احتمالا" یکی از دوستان که وبلاگی داشته شما را ترغیب کرده به سراغ این دنیای مجازی بیائید و یا شاید در حالیکه چت میکردید به کسی برخورده اید که وبلاگ نویس بوده و شما نیز هوس وبلاگ نویسی به سرتان زده و یا ......

نوع ورود شما به این دنیای مجازی زیاد مهم نیست ، اما اینکه با چه انگیزه ای آمده اید و اصلا" چرا ادامه اش میدهید اهمیت دارد .

آقا پسرهای دختر باز ، دختر خانمهای پسر باز :

در این دنیای مجازی ( بخوانید : مجانی ) دختر بازی و پسر بازی حتی از یاهو مسنجر هم راحتتر است ، پیامهای خصوصی در اولویت قرار دارند ، البته بهمراه شکلکهای یاهو ..... اولین قرار ملاقات خصوصی میتواند در یک کافی شاپ باشد ( من باشم دربند قرار میگذارم ) ، موهای ژل زده ، ادکلن ، MP3 Player فراموش نشود .... و احتمالا" لباسهای نو ....

و اگر پس از اولین دیدار ، تمام مشخصات طرف مقابل جعلی از آب در بیاید و آن صورت زیبا ( مطابق عکسهای ارسالی ) ، ماشین و موبایل و پدر ثروتمند و ویلای شمال و خانه ای در بهترین نقطه شهر و ..... همه و همه از کاسه کشک سر در بیاورد ، آنوقت قیافه ها دیدنی است ( نمیدانم چرا این جماعت وبلاگ نویس جان به جانشان کنید راضی به دیدار دسته جمعی نمیشوند ، باور کنید ، آزموده ام من ) .

دفترچه های خاطرات ( بخوانید درد دل نامه ) :

خوبی این دنیای مجازی ( باز هم بخوانید : مجانی ) این است که اگر هم کسی دستش به این دفتر خاطرات برسد مالکش احساس خجالت نمیکند ، اصولا" صاحبش اصلا" معلوم نیست ( زیاد هم به نام نویسندگان وبلاگ اعتماد نکنید ) ، هرچه دلمان بخواهد مینویسیم و عمدتا" هم تمام تقصیرها را گردن طرف مقابل می اندازیم ، او بی وفا بود و بی معرفت و نامرد ( ایضا" نازن ) ، الهی جز جگر بزند ، الهی کاسه انوری بر سرش خرد شود ، الهی قوزک پایش در برود ، الهی الهی الهی .......

اما یک فایده دارد ، عقده ها که خالی میشود ، سبک میشویم ، دلمان خنک میشود و آماده ایم برای دور جدید گفتگوها ....

نویسندگان ، شاعران ، ماعران :

قدیم ترها آنان که قلم دست میگرفتند و چیزی مینوشتند ، لا اقل صدتای اولی را پاره پوره میکردند تا مطلب صد و یکم چیزی بشود قابل خواندن .

جدیدترها هی انگشتان مبارک را روی کیبورد فشار میدهند و هرچه از مخیله شان بگذرد تایپ میفرمایند ، خانواده بزرگ وبلاگ نویسی هم چاره ای جز خواندن ندارد .

حالا آن چهارتا و نصفی هم که راستی راستی قلمشان ارزش خواندن دارد کاسه انوری را بر سرم خرد نکنند .

سیاسیون ، سزاریون ، اپوزوسیون :

آخ که پدر این سیاست بسوزد ، درد بی درمان است افتاده بر جان ما ، این لقمه گنده را نه میشود نخورد و نه میشود فرو داد ، هی جامعه درد میگیریم ، هی هموطن درد میگیریم ، هی از عمامه سید علی حالمان بهم میخورد ، هی مرده شور فقهای اسلام را میبریم ( قال خمینی : همه با هم ) ...... الان فاطمه کفر و اسلامش با هم در میاید .

دست آخر هم مریم ( پاسارگاد ) را فیلتر میکنند ، کورش احمدی را راهی امنیت خانه ولی فقیه میکنند ، یعقوب مهرنهاد را اعدام میکنند ( اگر خدا بخواهد قرار است بزودی هم بلائی بر سر این حقیر فقیر سراپا تقصیر بیاورند ) .

برادران غیور تریاکی ذوب شده در ولایت سید علی آقا :

این جماعت که به تکنولوژی GPRS مجهز گشته اند و صبح به صبح موقعیت جغرافیایی رهبر را میدانند ، یا جوانانی هستند که مغزشان را در ماشین رختشوئی جمهوری اسلامی شسته اند ( آبش که خشک شود ، عقل به سرشان برمیگردد ) و یا مفتخورهائی که از آبشخور ولایت مطلقه فقیه مینوشند و از هر طرف باد بیاید بادش میدهند ، توفیری هم نمیکند نامشان چماق بدست حزب ا... و یا فاطمه کماندو چارقد به سر .

این جماعت قلمشان فحش است و فرهنگشان بی ادبی ، جرات و شهامتشان هم از کله پاچه مورچه فراتر نمیرود که به بی نام و نشان فحش دادن عادت کرده اند .

دست آخر :

اگر هم کسی مانند من ، معجون مخلوط مخصوصی از همه اینها باشد ( بجز آخری ) آنوقت نامش میشود شیخ بوالفضول ( ساعت ناخوش ) ....

و اما ........

اما حالا از همه اینها که بگذریم ، بین اینهمه نرم تنان و سخت پوستان مقیم جوار وبلاگستان برخی نه آداب معاشرت وبلاگی دانند و نه حرمت حضور پیامی .

وبلاگ نویسی را شاید بتوان نوعی رفت و آمد خانوادگی دانست ، خاله خانباجی ها که آمدند خان عمو نیز باید گیوه بر کشد و به دیدار رود ، هر رفتی یک آمدی دارد و نرفتن نیز نیامدن و خربزه لرز دارد و عسل خوردن ایضا" جوش زدن ..... آنان که نازشان زیاد است ، یادشان رفته در این دنیای مجازی معذور از زیارت رخ مهرویشان هستیم و انگار هنوز فکرشان در کافی شاپ مانده .

برخی دیگر لولهنگشان خیلی آب میگیرد و ماشاا... ماشاا.... آنقدر پرمغز و مفهوم و گنده گنده مینویسند که مطلب دیگران را اصلا" قابل خواندن نمیدانند و اگر هم پیامی بگذارند در اصل دعوتنامه ایست برای حضور در وبلاگشان ، بی اعتنا به مطلبی که وبلاگ نویس بیچاره پدرش در آمده تا خط خطی کند ( بهمن چاقالو با تو هستم ) .

اعلامیه صادره از دفتر مقام معظم بوالفضول ( سید علی فکر کرده فقط خودش میتونه دفتر داشته باشه )

اینجانب حضرت استاد بوالفضول از این ساعت خوش اعلام میدارم :

آنان که یادشان میرود سری به ما بزنند ( لااقل هفته ای یکبار ) ما نیز منبعد یادمان میرود سری به ایشان بزنیم و آنان نیز که لولهنگشان خیلی آب میگیرد ما را از زیارت قبورشان معذور فرمایند .

بهزاد – 21/6/87

پی نوشت :

دفتر مقام معظم بوالفضول نه امنیت خانه دارد و نه چماق بدست و نه فاطمه کماندو ، ما هستیم و این چند تا دهاتی .....

سوال

behzadblog — Sat, 06 Sep 2008 10:14:05 GMT

سوال

همانطور که هفته گذشته هم گفتم ، قافیه هایم ته کشیده ، شعرم نمیاید ، حوصله ام جیلیز و ویلیز میکند ، نوشتنم هم درد گرفته ، حالا پیدا کنید پرتقال فروش را ......

فعلا جواب این سوال مرا که خیلی وقت است یقه ام را گرفته بدهید ، باقی بقایتان ، جانم فدایتان .

چرا در این دنیای مجازی وبلاگ نویسی تعداد پسرها بمراتب کمتر از دخترهاست ؟

بهزاد – 16/6/87

شماها آدم نیستید

behzadblog — Sat, 30 Aug 2008 13:31:07 GMT

شماها آدم نیستید

سلام بچه ها

نزدیک به سه سال است که وبلاگ مینویسم ، در این مدت دوستان زیادی داشته ام ، برخی از آنان هنوز هم حضور دارند و تعداد زیادی هم رفته اند ، چرا و چگونه اش را نمیدانم اما رفته اند ، وبلاگ نویسی را رها کرده اند و ته مانده حوصله شان را برداشتند تا در جای دیگر خرج کنند .

هربار که دوستی قصد خداحافظی داشت سعی کردم او را از رفتن منع و امیدوارش کنم به آینده ، خود نیز در این سه سال ماندم و سعی کردم گونه های مختلف نوشتاری را تجربه کنم ، شعر نو ، غزل ، داستان ، سیاسی ، اجتماعی ، طنز ، به در و دیوار کوبیدن ، یقه گیری ، عربده کشی و ....... ( این چند تای آخری سبکهای نوشتاری جدید است ) .

در این مدت کمتر کسی را دیده ام که پوستی به کلفتی خودم داشته باشد و یک نفس درب این وبلاگ را بکوبد ، ، علیرغم تمام مشکلاتی که زندگی یک نفره میتواند داشته باشد سعی کردم هر یکشنبه وبلاگ را آپ کنم و نوشته ای را بر این صفحه مجازی بگذارم ، گاهی بقول مهتیما از سر سیری و صرفا" رفع تکلیف و گاهی هم از سر دل و درد دل مهتاب .....

هربار که بی حوصلگی و بی کسی و مشکلات زندگی امانم را میبرید قلم را برمیداشتم و به جنگ سیاهی ها میرفتم ، آنچه را در دل داشتم میگفتم ، مینوشتم و عقده هایم را بر قلم و کاغذم خالی میکردم اما این روزها .....

بچه ها بی حوصله شده اند ، بی حال شده اند ، حس نوشتن ندارند ، انگار دیگر رمقی برایشان باقی نمانده ، من نیز از این قاعده مستثنی نیستم ، من هم بریده ام ، من هم کم آورده ام و مدتهاست برای نوشتن یک خط شعر زور میزنم ، دیگر کلمات کنار هم جمع نمیشوند ، دیگر وسط خیابان نمی ایستم و دفتر کوچکم را که همیشه بهمراه دارم در نمیاورم تا شعری را که همان لحظه به ذهنم رسیده بنویسم ، دیگر دلم تاپ و توپ نمیکند .

چند صباحی است که من نیز اینگونه شده ام و چه شبهای بسیاری که بدنبال علت این معلول میگشتم و هرچه بیشتر گشتم بقول شاعر : ... ما گشته ایم می یافت نشود ....

نمیخواهم این مطلب را هم سیاسی کنم اما چه کنم که از هر طرف میروم به فاضلابی بنام جمهوری اسلامی میرسم که آنچنان در بوی تعفنش غرق شده ایم که دیگر آنرا حس نمیکنیم .

وقتی برای همان یک لقمه بخور و نمیر نان شب هم خرج و دخلمان جور نمیشود ، وقتی برای خریدهای ماهانه دست و دلمان میلرزد ، وقتی جرات نمیکنیم از تفریح و مسافرت سخنی به میان آوریم ، وقتی هر روز منتظر یک مصیبت جدید هستیم ، وقتی اتوبوس حامل نویسندگان و روشنفکران را که راهی مزار احمد شاملو ( الف - بامداد ) بودند یکراست به زندان اوین میبرند و وقتی ....... دیگر با چه دل و دماغی شعر بگویم و داستان عاشقانه بنویسم .

ساعتی پیش نشسته بودم تا مطلبی برای این هفته بنویسم ، خبری را شنیدم و آنچنان برآشفتم که دلم میخواست این قلم را بشکنم .

خانواده هائی راهی دیدار عزیزان به خاک خفته شان بودند که در زیر خروارها خاک در گورستان خاوران ، بی نام و نشان ، آرمیده اند ، همانان که در تابستان 67 بدستور خمینی در زندان اوین و دیگر زندانهای کشور کشته شدند تا جنون اسلامی رهبر کبیر انقلاب فروکش کند ( شرح مفصل آنرا در خط قرمز 3 نوشته ام ) ، در میانه راه تعدادی سگ وحشی که صاحبانشان قول یک وعده گوشت گرم به آنان داده بودند ، چماق بر دست به ایشان حمله میکنند ، از دیگر سوی نیروی انتظامی که باید حافظ منافع همین مردم باشد و لااقل نقش یک داور را در این میان بازی کند ، مستقیما" به کمک حریف میاید و راه ورودی به گلزار خاوران را میبندد ، در نهایت تعدادی از عزاداران که فقط قصد تجدید دیدار با عزیزانشان را داشتند ، دستبند زده و با سر و صورت خونین راهی اوین شدند تا به جرم زیارت مقبره درگذشتگانشان منتظر مجازات باشند .

یک لحظه ، فقط یک لحظه ، خودتان را جای آنان بگذارید ............

چند دقیقه پیش در حین نوشتن همین مطلب بودم که دخترک 21 ساله ای با من تماس گرفت و اشک ریزان میگفت :

عمو بهزاد ، دائی ... رو گرفتند ، تو رو خدا یه کاری بکن ، من که بابامو ندیدم ، اگه دائیم بره دیگه هیچکس رو ندارم ، تو رو خدا یه کاری بکن ....... و گریه امانش نداد تا من نیز شرمنده اشکش و شریک دردش شوم .

با شما هستم ، با شما هستم که میگوئید ما کاری با سیاست نداریم ، با شما که سکوت کرده اید و انگار در صف انتظار ایستاده اید تا نوبت نزول بلائی بر سر خودتان شود ،

شماها آدم نیستید ،

چه خوشتان بیاید و چه نیاید ،

به جهنم ....

بهزاد – 8/6/87

پی نوشت :

یکبار در سال گذشته خودم هم قصد خداحافظی داشتم ، البته در آن زمان قصد ترک دنیای وبلاگ نویسی را نداشتم بلکه میخواستم یک سایت سیاسی راه اندازی کنم و صرفا فعالیت سیاسی داشته باشم ( برخی از دوستان نیز متوجه این موضوع شدند و در پیامهایشان متذکر گردیدند ) که بهر صورت و به لطف دوستان باز هم به همان وبلاگ قبلی بازگشتم .